فصل دهم در تأويل آيات نور در أهل بيت عليهم السّلام ، وبيان آنكه ايشانند أنوار سبحانى وتأويل مساجد وبيوت مقدسه به خانه‌هاى ايشان وتأويل ظلمت به اعداى ايشان آيهء أولى : اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَلا غَرْبِيَّةٍ يَكادُ زَيْتُها يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ نُورٌ عَلى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ « 1 » اين آيهء كريمه از آيات متشابه است ودر تأويل آن وجوه بسيار گفته‌اند ؛ امّا ظاهر لفظ آية آن است كه : « حق تعالى نور دهندهء آسمانها وزمين است به نور وجود وعلم هدايت وأنوار ظاهره از كواكب وغير آنها ، مثل وصفت نور خدا مانند مشكاة است - وآن سوراخى است كه چراغ را در ميان آن مىگذارند ، وبعضي گفته‌اند لوله‌اى است در ميان قنديل كه فتيله را در ميان آن مىگذارند - ودر ميان آن مشكاة چراغى بوده باشد ، وچراغ در ميان قنديلى از آبگينه بوده باشد ، وآن قنديل درخشان باشد كه گويا ستاره‌اى بسيار روشن است يا ستارهء زهره است ، وآن چراغ را افروخته باشند از درخت با بركتي كه درخت زيتون است ، وچنان درخت زيتونى باشد كه نه شرقي باشد ونه غربى » .

--> ( 1 ) . سورهء نور : 35 .